ΤΑ ΗΛΙΟΦΑΝΕΙΑ [ ΣΥΓΓΡΑΦΗ: ΜΑΡΙΑ ΜΠΑΡΙΤΑΚΗ ΤΣΙΚΟΥΛΟΥ ]

Ήλιου ψαθί και θάλασσας δοξάρι,

στρωσίδια από βότσαλα και άμμο κεντημένα.

Αλμύρας άσπρη αγκαλιά στο χέρι που γλυκαίνει

και οι βράχοι γλιστεροί, γελάνε, ζεματάνε.

Αυτό το πισωγύρισμα που κάνει η

κύμα κόρη, αφρίζει, ανακατεύεται, θεριεύει και

ξεσπάει. Στέφεται δούλη του γιαλού, χάδια

κρυσταλλωμένα, δροσούλες που σηκώνονται με θαλασσί πανάκια.

Κουφάρια σάπια ξύλινα που ατμίζουν από το μούσκιο,

παραπονιούνται άχαρα, ζητάνε να στεγνώσουν. Κάθε

γιορτής το άρωμα μαζεύεται και ανοίγει

μέσα στα καλοκαιρινά, στ’ αλαργινά ταξίδια.