Χρήστος Ντούσικος: «Τα Παράσιτα» – Η ανάδυση μιας νέας, επικίνδυνης κοινωνικής τάξης στον 21ο αιώνα

Σε μια βαθιά ανατομία της σύγχρονης κοινωνικής διαστρωμάτωσης προχωρά ο Χρήστος Ντούσικος, αναδεικνύοντας την ύπαρξη μιας νέας τάξης που απειλεί τα θεμέλια του Ελληνισμού και της Ευρώπης. Ποια είναι η «τάξη των παρασίτων» και πώς η συστημική εξουσία την εξέθρεψε ως «καρκίνωμα» στον κοινωνικό ιστό;

Στο άρθρο του, ο κ. Ντούσικος ξεκινά αναλύοντας τις παραδοσιακές κοινωνικές τάξεις —από την μπουρζουαζία και το προλεταριάτο μέχρι τη μεσαία τάξη— επισημαίνοντας ότι τα κριτήρια διαχωρισμού παραμένουν ο πλούτος, η εξουσία και η συμμετοχή στα μέσα παραγωγής. Ωστόσο, προειδοποιεί ότι τις τελευταίες δεκαετίες μια νέα, σκοτεινή δύναμη έχει κάνει την εμφάνισή της.

Η γέννηση της «Τάξης των Παρασίτων»

Σύμφωνα με τον αρθρογράφο, η συρρίκνωση της μεσαίας τάξης, ο ατομικισμός και οι οικονομικές ανισότητες δημιούργησαν το γόνιμο έδαφος για τα «παράσιτα». Πρόκειται για μια ομάδα που προέρχεται από όλα τα κοινωνικά στρώματα και τη γραφειοκρατία, λειτουργώντας ως εργαλείο των εξουσιαστών που βλέπουν το Κράτος ως «λάφυρο».

«Η συστημική επιθυμία για καταχρηστική Διοίκηση ως Νεοφεουδαρχία, “φύτευσε” και εξέθρεψε με επιμέλεια τα παράσιτα», αναφέρει χαρακτηριστικά, παρομοιάζοντας την εξάπλωσή τους με καρκίνο που απομυζά τα υγιή κύτταρα της ελληνικής επικράτειας.

Ποιοι αποτελούν τη νέα αυτή τάξη;

Ο Χρήστος Ντούσικος ορίζει την «Τάξη των Παρασίτων» ως ένα σώμα που περιλαμβάνει:

• Άτομα χωρίς ταξική συνείδηση που ζουν από απάτες.

• Εκμεταλλευτές του κρατικού «κορβανά».

• «Μισθοφόρους» των αρχουσών τάξεων που χρησιμοποιούνται για αντιδραστικούς σκοπούς.

• Κόλακες (κατά το πρότυπο της αρχαίας σάτιρας) που ζουν εις βάρος της παραγωγικής εργασίας των άλλων.

Το βασικό χαρακτηριστικό τους είναι ότι απομυζούν τον μόχθο και τον πλούτο του δικαιούχου Έλληνα πολίτη, εξανεμίζοντας κάθε δικαίωμα στην ποιότητα ζωής και την ευημερία.

Η ελπίδα για «εξυγίανση»

Παρά τη ζοφερή περιγραφή της τρέχουσας κατάστασης, ο αρθρογράφος κλείνει με ένα μήνυμα αισιοδοξίας. Πιστεύει ακράδαντα ότι η κοινωνία διαθέτει τα απαραίτητα «αντισώματα» για να αντιμετωπίσει αυτή την παθογένεια.

«Το φάρμακο υπάρχει», τονίζει, εκφράζοντας την πεποίθηση ότι οι υγιείς δυνάμεις του Ελληνισμού και της Ευρώπης θα λειτουργήσουν ξανά, αποβάλλοντας τα παράσιτα και οδηγώντας τη χώρα στην εξυγίανση και την ευημερία.

---

Επιμέλεια: enloutrakio.gr Βασισμένο σε κείμενο του Χρήστου Ντούσικου