«17 Νοέμβρη: Από το Πολυτεχνείο στο Σήμερα, η Συνεχής Εγρήγορση για τη Δημοκρατία»

Κάθε χρόνο, στις 17 Νοεμβρίου, η Ελλάδα σκύβει μπροστά σε μια από τις πιο φωτεινές αλλά και πιο επώδυνες σελίδες της σύγχρονης ιστορίας της: την Εξέγερση του Πολυτεχνείου. Δεν είναι μόνο μια ημερομηνία· είναι σύμβολο. Είναι η στιγμή όπου η φωνή της νεολαίας έγινε κραυγή ελευθερίας απέναντι σε ένα καθεστώς που επιχείρησε να φιμώσει κάθε αντίσταση.

Πενήντα και πλέον χρόνια μετά, το Πολυτεχνείο δεν είναι απλώς γεγονός. Είναι διαρκής υπενθύμιση ότι η δημοκρατία δεν χαρίζεται — κατακτάται, προστατεύεται και απαιτεί συνεχή εγρήγορση.

Το Πολυτεχνείο δεν είναι παρελθόν — είναι παρόν

Το 1973, οι φοιτητές που οχυρώθηκαν στο ΕΜΠ με το ραδιόφωνο της Ελευθερίας, δεν διεκδικούσαν μόνο το δικαίωμα να μιλούν. Διεκδικούσαν το δικαίωμα να ζουν ελεύθεροι, να μορφώνονται, να δημιουργούν. Η στάση τους, η επιμονή τους απέναντι σε μια απάνθρωπη εξουσία, στάθηκε ο σπόρος που λίγους μήνες μετά συνέβαλε στην κατάρρευση της δικτατορίας.

Σήμερα, σε μια εποχή που η πληροφορία παραμορφώνεται, η δημόσια συζήτηση συχνά δηλητηριάζεται και η κοινωνική συνοχή δοκιμάζεται, η φράση «ΨΩΜΙ – ΠΑΙΔΕΙΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» αποκτά ξανά νόημα. Όχι ως σύνθημα, αλλά ως ανάγκη.

Μνήμη χωρίς πολιτική εκμετάλλευση

Το Πολυτεχνείο δεν ανήκει σε κόμματα.
Δεν ανήκει σε ιδεολογίες.
Δεν ανήκει σε ομάδες.

Ανήκει σε όλους.

Σε όσους πιστεύουν στη δημοκρατία, στον σεβασμό, στην αξιοπρέπεια. Η μνήμη του πρέπει να προστατεύεται από την παραχάραξη, είτε αυτή προέρχεται από όσους επιχειρούν να την ιδιοποιηθούν, είτε από εκείνους που προσπαθούν να την απαξιώσουν.

Το μήνυμα προς τη νέα γενιά

Οι σημερινοί νέοι δεν έζησαν τα γεγονότα. Ζουν όμως τις δικές τους προκλήσεις:
ανασφάλεια, οικονομικές ανισότητες, απώλεια εμπιστοσύνης στους θεσμούς.

Το Πολυτεχνείο μπορεί να λειτουργήσει ως φάρος:
ότι η συμμετοχή έχει αξία, ότι η φωνή ενός νέου ανθρώπου μπορεί να αλλάξει την ιστορία, ότι η ελευθερία είναι καθήκον πρώτα να τη ζεις και έπειτα να τη ζητάς.

Κλείνοντας

Σήμερα τιμούμε εκείνους που αντιστάθηκαν με θάρρος, αλλά και εκείνους που πλήρωσαν με τη ζωή ή το αίμα τους το τίμημα της ελευθερίας.

Το Πολυτεχνείο ζει όταν θυμόμαστε.
Το Πολυτεχνείο ζει όταν διδαχθούμε.
Το Πολυτεχνείο ζει όταν υπερασπιζόμαστε καθημερινά τη δημοκρατία.

Και αυτό είναι —και θα είναι πάντα— το μεγάλο μας χρέος.

17 Νοεμβρίου. Μέρα μνήμης. Μέρα ευθύνης. Μέρα Δημοκρατίας.