«Πρόγραμμα Helios+: Πώς το Λουτράκι και η Κόρινθος γίνονται αγκαλιά για τους πρόσφυγες»

Πρόγραμμα Helios+: Το Λουτράκι και η Κόρινθος «ανοίγουν» την πόρτα στην αξιοπρέπεια και την ελπίδα

Η πρόσβαση σε μια ασφαλή στέγη και η ομαλή ένταξη στην τοπική κοινωνία δεν είναι απλώς τυπικές διαδικασίες, αλλά οι βασικές προϋποθέσεις για μια νέα αρχή. Στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, το πρόγραμμα Helios+ αποδεικνύει στην πράξη ότι η μετάβαση από την επισφάλεια στη σταθερότητα είναι εφικτή, μετατρέποντας την αβεβαιότητα σε προοπτική.

Η ιστορία της Φατουμάτα: Ένα νέο σπίτι στο Λουτράκι

Στην καρδιά του Λουτρακίου, μια νέα ζωή ξεκινά. Η Φατουμάτα, μια 22χρονη μητέρα από τη Γουινέα, βρήκε το δικό της λιμάνι. Έφτασε στην Ελλάδα αναζητώντας ασφάλεια και, ενώ βρισκόταν στη Σάμο, έφερε στον κόσμο την κόρη της, που σήμερα είναι μόλις 2,5 μηνών.

Χάρη στο πρόγραμμα Helios+, η Φατουμάτα και το βρέφος της διαμένουν πλέον σε ένα σύγχρονο διαμέρισμα στο Λουτράκι. Για εκείνη, αυτό το σπίτι είναι κάτι παραπάνω από τοίχοι και στέγη· είναι το οχυρό της απέναντι στις δυσκολίες και το εφαλτήριο για τα όνειρά της. Ήδη σχεδιάζει το μέλλον: εργασία, παιδικός σταθμός για το μωρό και η ελπίδα να φιλοξενήσει την αδερφή της το ερχόμενο καλοκαίρι στη «νέα της πατρίδα».

Από το Αφγανιστάν στην Κόρινθο

Ανάλογη είναι και η ιστορία μιας οικογένειας από το Αφγανιστάν, η οποία μετά από μια μακρά περίοδο μετακινήσεων, ρίζωσε στην Κόρινθο. Η πρόσβαση σε μόνιμη κατοικία τους επέτρεψε να αφήσουν πίσω τον φόβο και να αρχίσουν να γνωρίζουν τη γειτονιά τους, να αναζητούν εργασία και να γίνονται ενεργά μέλη της τοπικής κοινότητας.

Τι είναι το πρόγραμμα Helios+

Το Helios+ δεν περιορίζεται μόνο στη στέγαση. Αποτελεί ένα ολοκληρωμένο δίχτυ προστασίας που περιλαμβάνει:

• Στεγαστική υποστήριξη για την αυτονόμηση των προσφύγων.

• Επαγγελματική ενδυνάμωση και σύνδεση με την αγορά εργασίας.

• Δράσεις ένταξης για την ομαλή συμβίωση με την τοπική κοινωνία.

Στην Πελοπόννησο, η κατοικία γίνεται το θεμέλιο για την αξιοπρέπεια. Ιστορίες όπως της Φατουμάτα μας υπενθυμίζουν ότι οι τοπικές κοινωνίες, όπως αυτή του Λουτρακίου, έχουν τη δύναμη να αγκαλιάζουν το “ξένο” και να το μετατρέπουν σε “δικό μας”, χτίζοντας ένα μέλλον με λιγότερες διακρίσεις και περισσότερη αλληλεγγύη.