Παρέμβαση Κ. Λιόλιου: «Όνειρο θερινής νυκτός οι ελεύθερες και ποιοτικές παραλίες στο Δήμο μας»
Με μια αιχμηρή και αναλυτική παρέμβαση, ο Κωστής Λιόλιος, εκπαιδευτικός – οικονομολόγος και μέλος της δημοτικής παράταξης «Επιλογή Ευθύνης – Ώρα για Δράση», θέτει στο επίκεντρο της κριτικής του τη διαχείριση του δημόσιου χώρου και των παραλιών από τη διοίκηση Γκιώνη, ενόψει της νέας τουριστικής περιόδου.
Στο κείμενό του, ο κ. Λιόλιος κάνει λόγο για «άκρατη εμπορευματοποίηση και τουριστικοποίηση», τονίζοντας ότι ο Δήμος Λουτρακίου – Περαχώρας – Αγίων Θεοδώρων δεν αποτελεί εξαίρεση σε αυτή την παθογένεια, με τις ελεύθερες παραλίες να αποτελούν το τελευταίο χρονικά «θύμα» αυτής της πολιτικής.
«Στο στόχαστρο ο δημόσιος χώρος»
Ο κ. Λιόλιος κατηγορεί τη Δημοτική Αρχή ότι έχει εξοβελίσει από την ατζέντα της έννοιες ζωτικής σημασίας για την καθημερινότητα των πολιτών. Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά, ζητήματα όπως:
-
Τα δημόσια πάρκα και οι χώροι πρασίνου,
-
Η προσβασιμότητα των ΑμεΑ και η μικροκινητικότητα,
-
Οι πεζοδρομήσεις και η εύκολη στάθμευση,
-
Ο συμμετοχικός σχεδιασμός και τα έργα με κοινωνική ανταποδοτικότητα,
έχουν μετατραπεί σε «απαγορευμένες έννοιες» για την περιοχή.
Η κεντρική παραλία Λουτρακίου και το οικονομικό βάρος των πολιτών
Εστιάζοντας στο φλέγον ζήτημα των ακτών, το μέλος της «Επιλογής Ευθύνης» καταγγέλλει την πρόθεση της διοίκησης για την κεντρική παραλία του Λουτρακίου (στην περιοχή ευθύνης του Δημοτικού Λιμενικού Ταμείου):
«Η πρόθεση της διοίκησης Γκιώνη είναι να αποτελέσει και φέτος η παραλία μια προέκταση των παραλιακών μαγαζιών, καθώς η πρόβλεψη για ελεύθερη, δωρεάν παραλία είναι ουσιαστικά ανύπαρκτη. Ως εκ τούτου, όποιος πολίτης θέλει να κάνει το μπάνιο του, είναι υποχρεωμένος είτε να πληρώνει αντίτιμο σε καθημερινή βάση είτε να μετακινείται».
Ο κ. Λιόλιος υπογραμμίζει ότι αυτή η κατάσταση επιβαρύνει δυσανάλογα τον προϋπολογισμό του μέσου νοικοκυριού, σε μια περίοδο παρατεταμένης και εμφανούς οικονομικής δυσχέρειας.
Τα παραδείγματα της Κύπρου και της Σύρου: Υπάρχει άλλος δρόμος;
Απαντώντας στο ερώτημα αν αυτή η πολιτική αποτελεί μονόδρομο, ο οικονομολόγος παραθέτει δύο συγκεκριμένα παραδείγματα που αποδεικνύουν ότι, με την ανάλογη πολιτική βούληση, τα πράγματα μπορούν να λειτουργήσουν διαφορετικά:
-
Η περίπτωση της Κύπρου: Στην τουριστική Μεγαλόνησο, οι τοπικές αρχές υποχρεούνται βάσει νόμου να διατηρούν ελεύθερο χώρο τουλάχιστον 50% για λουόμενους με δικό τους εξοπλισμό, ενώ η μέγιστη χρέωση για σετ (ομπρέλα-ξαπλώστρα) είναι αυστηρά ορισμένη (έως €3,50 ανά ξαπλώστρα και €3,00 ανά ομπρέλα).
-
Η περίπτωση της Σύρου: Φέτος, η δημοτική αρχή του κυκλαδίτικου νησιού τοποθετεί 250 δημοτικές ομπρέλες εντελώς δωρεάν, ενισχύοντας παράλληλα τις υποδομές προσβασιμότητας για ΑμεΑ (διαδρόμους, αλλαξιέρες, συστήματα αυτόνομης πρόσβασης).
«Ώρα να απαιτήσουμε ελεύθερη πρόσβαση για όλους»
Κλείνοντας την παρέμβασή του, ο Κωστής Λιόλιος τονίζει ότι τα παραδείγματα αυτά αποδεικνύουν τα περιθώρια κινήσεων που έχουν οι ΟΤΑ όταν θέλουν να προστατεύσουν τον πολίτη. Καλεί την τοπική κοινωνία να διεκδικήσει οργανωμένα το δικαίωμά της στον δημόσιο χώρο:
«Πρέπει ενόψει της τουριστικής σαιζόν να απαιτήσουμε όλοι μαζί την ελεύθερη πρόσβαση σε ΟΛΕΣ τις πανέμορφες παραλίες του Δήμου μας, με δωρεάν παροχή σκιάς, τουαλετών και αλλαξιέρων χωρίς κανένα κοινωνικό αποκλεισμό. Ήρθε η ώρα να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας…», καταλήγει.
