«Όλα ένα ψέμα»: Η ψηφιακή μοναξιά πίσω από τη λάμψη της οθόνης
Πώς φτάσαμε να ζούμε τις πιο ιερές μας στιγμές μέσα από pixel; Μια σκληρή αλλά αληθινή ακτινογραφία της σύγχρονης κοινωνίας που θυσιάζει την ουσία για χάρη της εικόνας, αναζητώντας απεγνωσμένα την επιβεβαίωση σε ένα ψηφιακό κενό.
Στην εποχή της απόλυτης συνδεσιμότητας, μοιάζουμε πιο μόνοι και πιο «ξένοι» από ποτέ. Μια εικόνα που κυκλοφορεί στα κοινωνικά δίκτυα έρχεται να μας υπενθυμίσει με τον πιο ωμό τρόπο την πικρή αλήθεια της καθημερινότητάς μας: Γίναμε άνθρωποι των οθονών και όχι των αισθήσεων.
Η ιερότητα που χάθηκε στο “Share”
Το κείμενο μας φέρνει αντιμέτωπους με την πραγματικότητα του πένθους και της χαράς. Πλέον, θρηνούμε τους νεκρούς μας διαδικτυακά, μετατρέποντας την απώλεια σε ένα δημόσιο θέαμα που αναζητά likes και emojis συμπαράστασης. Ακόμα και οι γιορτές μας, οι στιγμές που θα έπρεπε να μας βρίσκουν αγκαλιασμένους, μας βρίσκουν μπροστά σε οθόνες, να «φωτογραφίζουμε» την ευτυχία αντί να τη ζούμε.
Τα παιδιά ως «νομίσματα» αποδοχής
Ίσως το πιο σκληρό σημείο του προβληματισμού αφορά τη νέα γενιά. Εκθέτουμε τα παιδιά μας σε κοινή θέα απλώς και μόνο για να μαζέψουμε «λαϊκ». Η ιδιωτικότητα θυσιάζεται στον βωμό της ψηφιακής δημοφιλίας, μετατρέποντας την παιδική αθωότητα σε περιεχόμενο (content) για αγνώστους.
Η δικτατορία του «αψεγάδιαστου»
Ζούμε σε μια συνεχή παράσταση. Προσποιούμαστε ότι ζούμε ζωές που δεν υπάρχουν και περνάμε τους εαυτούς μας από φίλτρα, πασχίζοντας να δείχνουμε αψεγάδιαστοι. Η ανάγκη μας να φανούμε τέλειοι σε «άγνωστους και άσχετους», που στην ουσία δεν ενδιαφέρονται πραγματικά για εμάς, μας οδηγεί σε μια πνευματική και συναισθηματική εξάντληση.
Το συναίσθημα των «stickers»
Πονάμε με «φατσούλες» και γελάμε με «αυτοκόλλητα». Η γλώσσα του σώματος, το βλέμμα, το άγγιγμα και ο αληθινός ήχος του γέλιου έχουν αντικατασταθεί από τυποποιημένα σύμβολα. Η δήλωση των συναισθημάτων μας απευθύνεται σε ένα κοινό που, όπως λέει χαρακτηριστικά το κείμενο, «δεν του καίγεται καρφάκι».
Συμπέρασμα: Η επιστροφή στην αλήθεια
«Όλα ένα ψέμα!!!». Αυτή η κατακλείδα λειτουργεί ως ένα ηχηρό χαστούκι αφύπνισης. Τα Χριστούγεννα που πλησιάζουν είναι η ιδανική ευκαιρία να αφήσουμε τα κινητά στην άκρη, να σβήσουμε τα φίλτρα και να κοιτάξουμε στα μάτια τους ανθρώπους που έχουμε δίπλα μας.
Η ζωή δεν βρίσκεται στο timeline μας, αλλά στις στιγμές που δεν προλάβαμε (ή δεν θελήσαμε) να φωτογραφίσουμε.
Επιμέλεια: enloutrakio.gr
